Apotheose Maatschappelijke Topics

Hallo,

Na 2 weken rond het thema Sport te hebben gewerkt bij verschillende vakken, hadden de lectoren een heuse apotheose voor ons klaar. Dit in de vorm van een debat over Sportjournalistiek. Ik hoor het je al zeggen: “Een debat, that’s it?”, en ik zou je ook gelijk kunnen geven, ware het niet voor de vereerde gasten waarmee we móchten debatteren. Zij waren, in willekeurige volgorde: François Colin, Kris Meertens, Frank Raes, Aimé Anthuenis en Peter Vandenbempt. Moesten deze namen u geheel onbekend in de oren klinken: Google bevindt zich maar een muisklik (of 2) verder. Moderator van dienst was Leo De Vos, ook niet de minste. Ik kende hem alleen maar van naam, maar blijkbaar is hij een oude bekende op de Plantijn Hogeschool, die het hart van menig studentenbegeleidster nog steeds sneller doet slaan (ja hier bedoel ik u, Mevr. De Boer).

De bedoeling van dit debat was in de eerste plaats ons, de studenten Journalistiek, een beter inzicht te geven in wat sportjournalistiek allemaal inhoudt. De kwaliteiten die een sportjournalist moet bezitten, wat er van hem/haar verwacht wordt. Hier had ik al een ruim idee over, maar het was toch goed het eens van een ander te horen. Een sportjournalist is allereerst en bovenal een journalist, met alle vereisten en voorwaarden van dien, daarna pas komt de interesse in de sport. Dit is volgens mij heel belangrijk, want ik vind zelf dat sommige verslaggevers de sport (en de sporters) op de eerste plaats zetten, met een vaak gekleurd en subjectief verslag tot gevolg. Ik was blij dat de sprekers dit unaniem bevestigden in hun geleid gesprek.

Daarna kwam de vragenronde, waarin ook wij aan het woord mochten komen. De vraag die ik voorbereid had, vond ik bij nader inzien weinig relevant bij de discussie die gevoerd werd, dus stelde ik ze niet. Bij nader inzien had ik het beter wel gedaan, want nu ben ik vooral nieuwsgierig naar het antwoord. Een les voor de toekomst, denk ik dan.

Bedankt voor het lezen,

Robbe

P.S.: Nog een kleine tip: laat de volgende keer de fotogra(a)f(en) hun flash afzetten als ze binnen fotograferen. Een gesprek volgen met vlekken voor de ogen is niet echt aangenaam.

Sportjournalistiek

Hoi,

a) Mijn band met sport is nooit erg nauw geweest. Hoewel ik wel mijn mannetje kon staan tijdens de lessen L.O. in het middelbaar onderwijs, ben ik zelf nooit echt enorm geinterresseerd in sport in het algemeen. De weinige sporten die ik in clubverband beoefend heb, gaf ik telkens na niet veel tijd op. Grote evenementen als de Olympische Spelen (of Roland Garros, een tennistoernooi dat altijd mooi in de examenperiode valt) bekijk ik wel op TV, maar dan is het mij meer om het spektakel te doen dan om de sportiviteit of om de atleten eens te zien i.p.v. over hen te horen spreken of te lezen. Ik begrijp dat sport onvermijdelijk bij journalistiek hoort, maar in mijn ogen is dit maar een onoverkomelijk kwaad waar ik wel met plezier rond zal werken, maar daarna niet veel aandacht meer aan zal schenken.

b) Ik hoop vooral te leren hoe objectief om te gaan met sportnieuws. Ik heb begrepen uit andere lessen dat dit vooral rond sport heel moeilijk is, maar niet onmogelijk. Hopelijk wordt hier ook aandacht aan geschonken.

MVG,

Robbe